Διοικητική Δομή του χωριού στην πορεία του Χρόνου
Ως κοινότητα ήταν μιά από τις παλιότερες κοινότητες στο χώρο της Ηπείρου και ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του Νομού Ιωαννίνων. Από το 1998, με το νόμο που φέρει την ονομασία «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» (Νόμος 2539/1997 Φ.Ε.Κ 244 τ.Α’) έπαυσε να υφίσταται ως Κοινότητα και έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Δωδώνης. Στη συνέχεια το 2010 υπήρξε νεότερος νόμος που φέρει την ονομασία «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» (Νόμος 3852/4-7-2010) άλλαξε την έδρα του δήμου και το πρώην δημοτικό διαμέρισμα Δραμεσών του Δήμου Δωδώνης ονομάζεται Τοπική Κοινότητα Δραμεσών του Δήμου Δωδώνης, με τοπικό πάρεδρο με μειωμένες αρμοδιότητες, και υπάγονται στη δικαιοδοσία του δήμου πολλές άλλες κοινότητες.
Συναισθηματικά οι κάτοικοι πληγώθηκαν από τις αλλεπάλληλες αυτές αλλαγές, γιατί ήταν στενά δεμένοι με τη δική τους κοινότητα, που τη διοικούσε πενταμελές Κοινοτικό Συμβούλιο, το οποίο εκλεγόταν από τους ίδιους κάθε τέσσερα χρόνια και γνώριζε τα προβλήματά τους και άμεσα εξυπηρετούνταν.
Μια αναδρομή στη μακρόχρονη πορεία της Κοινότητας θα θυμίσει τις δραστηριότητες και τα επιτεύγματά της σε πολλούς και διάφορους τομείς.
Στον καιρό της Τουρκοκρατίας, τότε που δεν υπήρχε αυτόνομη διοίκηση, η Κοινότητα αντιπροσωπευόταν απέναντι στο τουρκικό κράτος από το μουχτάρη (πρόεδρο) κι απ’τους δημογέροντες (συμβούλους). Αυτοί ήταν υπεύθυνοι για την είσπραξη και την απόδοση των δυσβάσταχτων βαρύτατων φόρων.
Το 1847 εκδόθηκε τουρκικός νόμος που έδινε το δικαίωμα σε Τούρκους τσιφλικάδες να πωλούν τα αγροκτήματα των χωριών, που αυτοί κατείχαν και εκμεταλλεύονταν, σε Έλληνες Χριστιανούς ή και σε μοναστήρια. Το χωριό μας το είχαν κτήμα δυο Μουσουλμάνοι αγάδες, ο Σίμο Γκιώνης και ο Μεχμέτ Αγά Κοκκαλιάρης. Με το νόμο αυτόν αγοράστηκαν από πλούσιους Έλληνες Γιαννιώτες 25 χωριά. Οι κάτοικοι των Δραμεσών, φτωχοί αλλά περήφανοι, δε θέλησαν να υποταχτούν σε νέους αφεντάδες. Αποφάσισαν να εξαγοράσουν οι ίδιοι τα κτήματά τους. Απ’το 1885, απ’το υστέρημά τους, συγκέντρωναν χρήματα και η Κοινότητα υπόγραψε συμφωνητικό με τους προαναφερθέντες Οθωμανούς. Σταμάτησε η αφαίμαξη και έγιναν οι Δραμεσίτες κύριοι στα δικά τους κτήματα.
Το έτος 1856 ο Παναγ. Αραβαντινός στη «Χρονογραφία της Ηπείρου» και στο Στατιστικό Πίνακα που παραθέτει απ’την απογραφή, που έγινε στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου το 1831, φαίνεται ότι η Κοινότητα Δραμεσών ήταν η μεγαλύτερη της περιοχής και κατοικούνταν μόνο από χριστιανικές οικογένειες (50 οικογένειες – 60 στέφανα. Με τη λέξη στέφανα εννοούνται οι γάμοι).
Απ’το Στατιστικό αυτό Πίνακα δημοσιεύονται στο Περιοδικό «ΛΑΪΚΟ ΠΝΕΥΜΑ»[1] στατιστικά στοιχεία για όλα τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου Δωδώνης. Απ’τον πίνακα αυτόν καταχωρώ μόνο στατιστικά στοιχεία που αναφέρονται στις όμορες με τους Δραμεσούς Κοινότητες:
[1] Ρίζου Νικ., Ψήνα: Γεωγραφία – Μορφολογία – Υδρογραφία – Ιστορία, Περιοδικό «ΛΑΪΚΟ ΠΝΕΥΜΑ», Ιαν.- Δεκ. 2000, τ. 90, σελ. 52.
Συναισθηματικά οι κάτοικοι πληγώθηκαν από τις αλλεπάλληλες αυτές αλλαγές, γιατί ήταν στενά δεμένοι με τη δική τους κοινότητα, που τη διοικούσε πενταμελές Κοινοτικό Συμβούλιο, το οποίο εκλεγόταν από τους ίδιους κάθε τέσσερα χρόνια και γνώριζε τα προβλήματά τους και άμεσα εξυπηρετούνταν.
Μια αναδρομή στη μακρόχρονη πορεία της Κοινότητας θα θυμίσει τις δραστηριότητες και τα επιτεύγματά της σε πολλούς και διάφορους τομείς.
Στον καιρό της Τουρκοκρατίας, τότε που δεν υπήρχε αυτόνομη διοίκηση, η Κοινότητα αντιπροσωπευόταν απέναντι στο τουρκικό κράτος από το μουχτάρη (πρόεδρο) κι απ’τους δημογέροντες (συμβούλους). Αυτοί ήταν υπεύθυνοι για την είσπραξη και την απόδοση των δυσβάσταχτων βαρύτατων φόρων.
Το 1847 εκδόθηκε τουρκικός νόμος που έδινε το δικαίωμα σε Τούρκους τσιφλικάδες να πωλούν τα αγροκτήματα των χωριών, που αυτοί κατείχαν και εκμεταλλεύονταν, σε Έλληνες Χριστιανούς ή και σε μοναστήρια. Το χωριό μας το είχαν κτήμα δυο Μουσουλμάνοι αγάδες, ο Σίμο Γκιώνης και ο Μεχμέτ Αγά Κοκκαλιάρης. Με το νόμο αυτόν αγοράστηκαν από πλούσιους Έλληνες Γιαννιώτες 25 χωριά. Οι κάτοικοι των Δραμεσών, φτωχοί αλλά περήφανοι, δε θέλησαν να υποταχτούν σε νέους αφεντάδες. Αποφάσισαν να εξαγοράσουν οι ίδιοι τα κτήματά τους. Απ’το 1885, απ’το υστέρημά τους, συγκέντρωναν χρήματα και η Κοινότητα υπόγραψε συμφωνητικό με τους προαναφερθέντες Οθωμανούς. Σταμάτησε η αφαίμαξη και έγιναν οι Δραμεσίτες κύριοι στα δικά τους κτήματα.
Το έτος 1856 ο Παναγ. Αραβαντινός στη «Χρονογραφία της Ηπείρου» και στο Στατιστικό Πίνακα που παραθέτει απ’την απογραφή, που έγινε στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου το 1831, φαίνεται ότι η Κοινότητα Δραμεσών ήταν η μεγαλύτερη της περιοχής και κατοικούνταν μόνο από χριστιανικές οικογένειες (50 οικογένειες – 60 στέφανα. Με τη λέξη στέφανα εννοούνται οι γάμοι).
Απ’το Στατιστικό αυτό Πίνακα δημοσιεύονται στο Περιοδικό «ΛΑΪΚΟ ΠΝΕΥΜΑ»[1] στατιστικά στοιχεία για όλα τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου Δωδώνης. Απ’τον πίνακα αυτόν καταχωρώ μόνο στατιστικά στοιχεία που αναφέρονται στις όμορες με τους Δραμεσούς Κοινότητες:
[1] Ρίζου Νικ., Ψήνα: Γεωγραφία – Μορφολογία – Υδρογραφία – Ιστορία, Περιοδικό «ΛΑΪΚΟ ΠΝΕΥΜΑ», Ιαν.- Δεκ. 2000, τ. 90, σελ. 52.
Στη συνέχεια, σε επόμενες απογραφές, από στοιχεία που πάρθηκαν από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος (Ε.Σ.Υ.Ε.), ο πληθυσμός της Κοινότητας Δραμεσών παρουσιάζει την εξής κίνηση:
Και μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1913 από τους Τούρκους, η Κοινότητα ελεύθερη πια άρχισε να δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς. Κύριο μέλημα των κατοίκων ήταν να αποχτήσουν ένα καινούριο διδακτήριο να μαθαίνουν τα παιδιά τους γράμματα. Το «Κρυφό Σχολειό» στο χώρο της εκκλησίας της Παναγίας και το παλιό οίκημα στο χώρο της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων ήταν τελείως ακατάλληλα. Και πάλι με εράνους και με δικά τους χρήματα αγοράστηκε το οικόπεδο και χτίστηκε το καινούριο σχολείο.
ΠΑΙΔΕΙΑ
Και στον τομέα της Παιδείας καθόλου δεν υστέρησαν οι κάτοικοι του χωριού.
Επί Τουρκοκρατίας λειτούργησε δίπλα από την εκκλησία της Παναγίας το Μοναστηριακό Κρυφό Σχολείο.
Πρόσφερε παιδεία όχι μόνο επί Τουρκοκρατίας και όχι μόνο στους κατοίκους του χωριού, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή που ονόμαζαν Τσαρκοβίσνα.
Σήμερα σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση η Εκκλησία που είναι αφιερωμένη στη γέννηση της Θεοτόκου που χτίστηκε σύμφωνα με εντοιχισμένη επιγραφή στην είσοδο της Εκκλησίας, το 1666. Αποτελεί δε σήμερα αρχαιολογικό μνημείο υπό την εποπτεία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Ιωαννίνων.
Δίπλα από την Εκκλησία το μοναστηριακό Σχολείο (Κρυφό Σχολείο) και προσέφερε παιδεία στους κατοίκους της περιοχής στα ζοφερά χρόνια της Τουρκικής Δουλείας.
Ο Ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος δήλωσε ότι το «Μοναστηριακό Σχολείο των Δραμεσών προσέφερε παιδεία στο σαντζάκι της Τσαρκοβίστας.
Ερείπια του Σχολείου αυτού βρίσκονται στο χώρο δίπλα από την Εκκλησία μέχρι σήμερα.
Επί Τουρκοκρατίας λειτούργησε δίπλα από την εκκλησία της Παναγίας το Μοναστηριακό Κρυφό Σχολείο.
Πρόσφερε παιδεία όχι μόνο επί Τουρκοκρατίας και όχι μόνο στους κατοίκους του χωριού, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή που ονόμαζαν Τσαρκοβίσνα.
Σήμερα σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση η Εκκλησία που είναι αφιερωμένη στη γέννηση της Θεοτόκου που χτίστηκε σύμφωνα με εντοιχισμένη επιγραφή στην είσοδο της Εκκλησίας, το 1666. Αποτελεί δε σήμερα αρχαιολογικό μνημείο υπό την εποπτεία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Ιωαννίνων.
Δίπλα από την Εκκλησία το μοναστηριακό Σχολείο (Κρυφό Σχολείο) και προσέφερε παιδεία στους κατοίκους της περιοχής στα ζοφερά χρόνια της Τουρκικής Δουλείας.
Ο Ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος δήλωσε ότι το «Μοναστηριακό Σχολείο των Δραμεσών προσέφερε παιδεία στο σαντζάκι της Τσαρκοβίστας.
Ερείπια του Σχολείου αυτού βρίσκονται στο χώρο δίπλα από την Εκκλησία μέχρι σήμερα.
Μετά την απελευθέρωση, οι κάτοικοι που διακρίνονται και μέχρι σήμερα από αγάπη στα γράμματα έχτισαν με δικά τους έξοδα ένα πανέμορφο Δημοτικό Σχολείο.
Τα εγκαίνια του Σχολείου έγιναν το 1929 με μεγάλη επισημότητα. Παρέστησαν ιερείς και ο Γενικός Διοικητής Ηπείρου Γεώργιος Θεοδωράκης (πατέρας του Μίκη Θεοδωράκη), ο Επιθεωρητής του Δημοτικού Σχολείου μαζί με τους δασκάλους της Περιφερείας.
Τα εγκαίνια του Σχολείου έγιναν το 1929 με μεγάλη επισημότητα. Παρέστησαν ιερείς και ο Γενικός Διοικητής Ηπείρου Γεώργιος Θεοδωράκης (πατέρας του Μίκη Θεοδωράκη), ο Επιθεωρητής του Δημοτικού Σχολείου μαζί με τους δασκάλους της Περιφερείας.
ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
1.- Αθανάσιος Γκαραμέτσης
2.- Γεώργιος Ίκκος
3.- Γεώργιος Λάλος
4.- Ευρυσθένης Τζιάλλας
5.- Βασίλειος Αρχιμανδρίτης
6.- Ιωάννης Καλογιάννης
7.- Μιχαήλ Παπαδόπουλος
8.- Αλέξανδρος Κασιούμης
9.- Λεωνίδας Τσιούρης
10.- Σπυρίδων Κατέρης Σχολικά έτη 1956-1972
11.- Αλίκη Μάγκα Σχολικά έτη 1960-1967
12.- Θεόδωρος Σούλης Σχολικά έτη 1972-1974
13.- Βασίλειος Σήτος Σχολικά έτη 1975-1983
14.- Ναπολέων Μπίγκος Σχολ. έτος 1984-1985
15.- Θεόφιλος Δούμας Σχολ. έτος 1986-1987
16.- Ελευθέριος Μπακάλης Σχολ. έτος 1987-1988
Κ Λ Ε Ι Σ Τ Ο Μετά το 1988.-
Σημείωση:
Επειδή το Σχολείο έκλεισε και δεν υπάρχει το Αρχείο, δεν έχουμε επαρκή και ακριβή στοιχεία.
Τα ονόματα των δασκάλων από 1-11 δόθηκαν από τον ιερέα Βασ. Παπαδιαμάντη και το δάσκαλο Ευρυσθένη Τόλη. Τα ονόματα από 12-15 δόθηκαν από τη γραμματέα Αλεξάνδρα Τάτση.
Ο πρώτος δάσκαλος του πίνακα, ο αείμνηστος συγχωριανός Αθανάσιος Γκαραμέτσης υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως δάσκαλος στο χωριό μας στο παλιό σχολειό, κοντά στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Υπήρξε και μαθητής του «Κρυφού Σχολειού». Έχει αφήσει αγαθή μνήμη στο χωριό και έχαιρε μεγάλου σεβασμού τόσο από όλους τους χωριανούς όσο περισσότερο από τους μαθητές του, που χάρη σ’ αυτόν αναδείχτηκαν σπουδαίοι άνθρωποι στην κοινωνία.
Ιερείς του Χωριού
1867 ; Διαμάντης Παπάς (παπα-Διαμάντης)
1870 ; Θεόδωρος Παπάς (παπα-Θόδωρος)
1920 -1930 Νικόλαος Παπαδόπουλος (παπα-Νικόλας)
1931-1940 Θωμάς Γκαραμέτσης (παπα-Θωμάς)
1946-1948 Χρήστος Παπαδόπουλος (παπα-Χρήστος) – Πολύγυρος
1949 - 1956 Μιχαήλ Πανάτσης (παπα-Μιχάλης) – Ασπροχώρι
1956 - 1993 Βασίλειος Παπαδιαμάντης (παπα-Τάκης)
1994 - Κωνσταντίνος Μάρκος (παπα-Κώστας)
* Σημείωση:
Πληροφορίες για τους ιερείς είχε δώσει εν ζωή όταν ήταν ο ιερέας Βασ. Παπαδιαμάντης (παπα-Τάκης). Για τους δύο πρώτους δεν υπήρχαν επαρκή χρονολογικά στοιχεία. Για μεν τον παπα-Διαμάντη, πρόγονο της δικής του οικογενείας, γνωρίζει ότι υπήρχε στην παλιά εκκλησία των Αγίων Αναργύρων επιγραφή που έγραφε ότι η ανέγερσή της έγινε το έτος 1867 από τον ιερέα παπα-Διαμάντη.
Ο δε Κων/νος Αντωνίου αναφέρεται σε δυο προγενέστερες επιγραφές, η πρώτη με ημερομηνία 15-2-1718 και η δεύτερη 9-5-1719 που αναγράφουν ότι η αποπεράτωση της εκκλησίας της Παναγίας έγινε «με την αμέριστο συνδρομή και προσφορά των Δραμεσιωτών, υπό τον τότε προύχοντα ιερέα «Κυρ’Διαμάντη», που πρέπει να είναι κάποιος πρόγονος της σημερινής λευιτικής οικογένειας του ιερέως Βασιλείου Παπαδιαμάντη, που ήταν τότε ιερέας του χωριού».
(Εφημερίδα «Δωδωναίων Κοινόν», Αριθ. Φύλλου 11, Φθινόπωρο 2000)
Οπωσδήποτε, ο «Κυρ’Διαμάντης» θα ήταν πολύ προγενέστερος. Για δε τον παπα-Θόδωρο γνωρίζει ότι αυτός έφερε στην εκκλησία του χωριού την Αγία (Την κάρα της Αγίας Ευφροσύνης).
Αξιόλογα στοιχεία για τον παπα-Θόδωρο παρέχει ο Απ. Παπαθεοδώρου (απόγονος) που γράφει: «Ο παπα-Θεόδωρος εχειροτονήθη το 1855. Ο αγαθός και δραστήριος αυτός πρεσβύτης δεν φαίνεται να έζησε πολύ πέραν του 1891».
1870 ; Θεόδωρος Παπάς (παπα-Θόδωρος)
1920 -1930 Νικόλαος Παπαδόπουλος (παπα-Νικόλας)
1931-1940 Θωμάς Γκαραμέτσης (παπα-Θωμάς)
1946-1948 Χρήστος Παπαδόπουλος (παπα-Χρήστος) – Πολύγυρος
1949 - 1956 Μιχαήλ Πανάτσης (παπα-Μιχάλης) – Ασπροχώρι
1956 - 1993 Βασίλειος Παπαδιαμάντης (παπα-Τάκης)
1994 - Κωνσταντίνος Μάρκος (παπα-Κώστας)
* Σημείωση:
Πληροφορίες για τους ιερείς είχε δώσει εν ζωή όταν ήταν ο ιερέας Βασ. Παπαδιαμάντης (παπα-Τάκης). Για τους δύο πρώτους δεν υπήρχαν επαρκή χρονολογικά στοιχεία. Για μεν τον παπα-Διαμάντη, πρόγονο της δικής του οικογενείας, γνωρίζει ότι υπήρχε στην παλιά εκκλησία των Αγίων Αναργύρων επιγραφή που έγραφε ότι η ανέγερσή της έγινε το έτος 1867 από τον ιερέα παπα-Διαμάντη.
Ο δε Κων/νος Αντωνίου αναφέρεται σε δυο προγενέστερες επιγραφές, η πρώτη με ημερομηνία 15-2-1718 και η δεύτερη 9-5-1719 που αναγράφουν ότι η αποπεράτωση της εκκλησίας της Παναγίας έγινε «με την αμέριστο συνδρομή και προσφορά των Δραμεσιωτών, υπό τον τότε προύχοντα ιερέα «Κυρ’Διαμάντη», που πρέπει να είναι κάποιος πρόγονος της σημερινής λευιτικής οικογένειας του ιερέως Βασιλείου Παπαδιαμάντη, που ήταν τότε ιερέας του χωριού».
(Εφημερίδα «Δωδωναίων Κοινόν», Αριθ. Φύλλου 11, Φθινόπωρο 2000)
Οπωσδήποτε, ο «Κυρ’Διαμάντης» θα ήταν πολύ προγενέστερος. Για δε τον παπα-Θόδωρο γνωρίζει ότι αυτός έφερε στην εκκλησία του χωριού την Αγία (Την κάρα της Αγίας Ευφροσύνης).
Αξιόλογα στοιχεία για τον παπα-Θόδωρο παρέχει ο Απ. Παπαθεοδώρου (απόγονος) που γράφει: «Ο παπα-Θεόδωρος εχειροτονήθη το 1855. Ο αγαθός και δραστήριος αυτός πρεσβύτης δεν φαίνεται να έζησε πολύ πέραν του 1891».
Μετανάστευση
Οι Ηπειρώτες από τα παλαιότερα μέχρι και τα νεότερα χρόνια μεταναστεύουν είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό.
Δικοί μας χωριανοί στο εξωτερικό μετανάστευσαν στο Βουκουρέστι. Ο Νικόλαος Αθανασίου, γνωστός ως Δραμεσίτης με τις οικονομίες του έστειλε στο χωριό πολλά χρήματα και αναγνωρίζεται ως ο επίσημος ευεργέτης του χωριού.
Στα παλαιότερα χρόνια μετανάστες στην Αθήνα αναφέρονται οι αδελφοί Κων/νου Φ. Μπέλλου, οι οποίοι με τις οικονομίες τους έχτισαν το κωδωνοστάσιο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του χωριού.
Στα νεότερα χρόνια, μετά το 1955, οι Δραμεσίτες μετανάστευσαν περισσότερο στην Αθήνα και λιγότερο στα Γιάννινα.
Στους τόπους όπου διέμεναν δεν ξεχνούσαν το χωριό και στην Αθήνα δημιούργησαν την Αδελφότητα Δραμεσιτών Δωδώνης το 1955, όπως αναγράφεται και στο 1ο φύλλο του βιβλίου όπου κατέγραφαν τις συνεδριάσεις
Δικοί μας χωριανοί στο εξωτερικό μετανάστευσαν στο Βουκουρέστι. Ο Νικόλαος Αθανασίου, γνωστός ως Δραμεσίτης με τις οικονομίες του έστειλε στο χωριό πολλά χρήματα και αναγνωρίζεται ως ο επίσημος ευεργέτης του χωριού.
Στα παλαιότερα χρόνια μετανάστες στην Αθήνα αναφέρονται οι αδελφοί Κων/νου Φ. Μπέλλου, οι οποίοι με τις οικονομίες τους έχτισαν το κωδωνοστάσιο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του χωριού.
Στα νεότερα χρόνια, μετά το 1955, οι Δραμεσίτες μετανάστευσαν περισσότερο στην Αθήνα και λιγότερο στα Γιάννινα.
Στους τόπους όπου διέμεναν δεν ξεχνούσαν το χωριό και στην Αθήνα δημιούργησαν την Αδελφότητα Δραμεσιτών Δωδώνης το 1955, όπως αναγράφεται και στο 1ο φύλλο του βιβλίου όπου κατέγραφαν τις συνεδριάσεις
Στα Γιάννενα ίδρυσαν το Σύλλογο Δραμεσιτών Ιωαννίνων το 1983.
Έντονα ένιωθαν την αγάπη για το χωριό και βοηθούσαν με τα πενιχρά μέσα τους όσο μπορούσαν την κοινότητα.
Τόσο στην Αθήνα όσο και στα Γιάννινα είχαν μεταξύ τους καλές σχέσεις και συγκεντρώνονταν σε γιορτές, σε εκδρομές, στην κοπή πίτας και στους χορούς.
Ο Σύλλογος Ιωαννίνων κάθε Αποκριά αναβιώνει την Αλαγούζα (μεγάλη φωτιά) και προσκαλούν και χορευτικά συγκροτήματα και γλεντάνε.
Έχουν δε δημιουργήσει και Αθλητική Ομάδα.
Έντονα ένιωθαν την αγάπη για το χωριό και βοηθούσαν με τα πενιχρά μέσα τους όσο μπορούσαν την κοινότητα.
Τόσο στην Αθήνα όσο και στα Γιάννινα είχαν μεταξύ τους καλές σχέσεις και συγκεντρώνονταν σε γιορτές, σε εκδρομές, στην κοπή πίτας και στους χορούς.
Ο Σύλλογος Ιωαννίνων κάθε Αποκριά αναβιώνει την Αλαγούζα (μεγάλη φωτιά) και προσκαλούν και χορευτικά συγκροτήματα και γλεντάνε.
Έχουν δε δημιουργήσει και Αθλητική Ομάδα.